Betrapt bij Chateau de la Foret

Afgelopen weekend stond Chateau de la Foret op de planning om te bezoeken. Na een autoritje van een dik uur zijn we ter plaatse en het lukt ons heel eenvoudig om op het gigantische domein te komen. Na een kleine speurtocht naar een mogelijke ingang tot het kasteel te vinden, lukt het P. om binnen te raken, zij het niet zonder een grote portie behendigheid.

Net op het moment dat P. zich door de kleine opening gewrongen had hoorde ik een auto aankomen en even later kwam er een kleine rode jeep de hoek om gereden. Verstoppen had geen zin meer, hij had mij al lang gezien, en ons materiaal dat op de grond lag alleen laten, zag ik nu ook niet meteen zitten. Het enige wat ik nog kon doen, voor die man uit zijn auto stapte was naar P. roepen dat er iemand daar was en dat hij zich maar even stil moest houden.

Terwijl de vent uit zijn jeep stapt is hij druk aan het praten in zijn gsm en ik vraag hem met wie hij aan het telefoneren is. ‘Met de politie natuurlijk’ is het antwoord. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Wat gaan we zeggen? Wat te doen met P. die nog binnen zit? En vooral hoe ga ik dit thuis nu weer uitleggen? Wat me opviel is dat de man wel op een grote afstand bleef. Ik had de indruk dat hij niet echt dichtbij durfde te komen.

Toen de man met de jeep gedaan had met telefoneren ontstond volgend gesprek (vrije vertaling):
– “U bent hier op privé terrein he!”
– “Ah, dat wist ik niet. Ik heb geen bordjes gezien.”
– “Langs waar bent u het domein binnen gekomen?”
– “Dat weet ik niet meer hoor.”
– “Hoe, dat weet u niet meer?”
– “Sorry he, ik kan niet alles onthouden he”
– “Allez, met hoeveel zijn jullie?”
– “Ik ben helemaal alleen?”
– “Hier buiten misschien wel, maar hoeveel zijn er nog binnen?”
– “Niemand hé meneer.”
– “En van wie is die tweede rugzak dan?”
– “Euhm, die stond hier al?”

Op dat moment neemt hij zijn opnieuw zijn gsm en begint hij een gesprek te voeren waar ik van opvang dat we met twee zijn en dat er één van ons binnen zit. (Hij geloofde mij dus niet). Ik stuur dus maar een sms naar P. met het laatste nieuws, dat ik zogezegd alleen ben en dat de politie onderweg zou zijn. Een paar sms’en later lijkt het ons beter dat P. toch maar naar buiten komt en dat we wel zullen zien hoe het verder afloopt.

Ondertussen is het telefoongesprek van de man afgelopen en probeer ik zo goed en zo kwaad mogelijk uit te leggen dat we geen dieven zijn en en geen slechte bedoelingen hebben. Onze hobby is enkel het fotograferen van veralten gebouwen en dat we dat bijna elk weekend doen en ik begin te merken dat de sfeer begint te veranderen. De man wordt vriendelijker en vertelt over hoe hij weet dat hij ‘s zondags moet komen kijken omdat het bijna elk weekend prijs is. Hij durft ondertussen ook al dichterbij te komen.

Nadat P. op zeer elegante manier uit het kasteel gekropen is vraag ik aan de man wat er nu gaat gebeuren. Tot onze grote verbazing zegt hij dat omdat het zondag is hij het gewoon zo gaat laten. Geen politie dus en we kunnen vertrekken. Echter als we aan de plek toekomen waar we het domein betreden hadden komt er een tweede persoon aan, een oudere man op een scooter die hysterisch begint te doen omdat we op het domein zaten en de politie ging bellen. Ik probeer uit te leggen dat we reeds betrapt waren en dat er geen politie aan te pas hoeft te komen, maar de man wil niet luisteren. Hij blijft vooral roepen dat ze ons gaan oppakken en dat het nu eens gedaan moet zijn.

Gelukkig kwam de eerste man ook nog even poolshoogte nemen en kon hij de oudere man kalmeren zodat we toch nog zonder problemen konden vertrekken. Natuurlijk was het jammer omdat we er zo dicht bij waren maar zoals altijd kunnen we hieruit weer een les trekken. Vriendelijk blijven als je betrapt wordt kan je veel miserie besparen. Gewoon aanvaarden dat het die dag niet gelukt is en beleefd blijven heeft ons een bezoekje van de politie bespaard.

About Wim

Materiaal:
* Canon EOS 7D
* Canon EF 24-70mm f/2.8 L USM
* Sigma 10-20mm F4-5.6 EX DC HSM

Volg me ook op twitter